Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

Ταξιδεύοντας με τον Καββαδία 2017



Ποιήματα και ζωγραφιές από τους μαθητές και τις μαθήτριες μου εμπνευσμένα από το έργο του Καββαδία







Την αγαπούσε πολύ δεν άντεχε μακριά της αλλά αυτή αλλού είχε δώσει την καρδιά της
Ήταν η ζωή του, το φως και η πνοή του.
Περνούσαν οι μέρες,περνούσαν τα χρόνια
Και αυτος γνώριζε πως η αγάπη του γι'αυτή θα κρατούσε αιώνια
Τι και αν την αγαπούσε; Τι και αν την νοιαζόταν;
Τα κλειδιά της καρδιάς με το ζόρι σε αυτόν δεν δανειζόταν.
Ήθελε μόνο να την βλέπει να γελά
Και ας ήξερε πως μακριά της λιώνει
μέρα με την μέρα η καρδιά του σιγολιωνει.
Αλλά αυτό είναι αληθινή αγάπη να αγαπάς τον άλλον απεριόριστα χωρις να ξέρεις τι θα σου κοστίσει και που ξέρεις μπορεί κάποτε να πάρεις πίσω όση αγάπη έχεις χαραμίσει.
Σίγουρα όλοι θέλουμε να είμαστε με αυτό που πιστεύουμε για μισό μας αλλα και αν δεν είμαστε μπορεί να είναι για καλό μας.
Σε όλους αξίζει να αγαπήσουν και να αγαπηθούν χωρίς να πληρωθούν.
                                                                                                             Δ.Γ.

"Χαμένο πλοίο"
Όταν στο πλοίο μπήκα 
για να βρώ αυτο που
αναζητούσα κατάλαβα
πώς τελικά μπούσουλα
δεν είχα.
Και μια απο 'δώ και μια απο 'κει
με έσφιγγε το Kuro siwo
μπατάριζα σε μια πλευρά
και δεν έβλεπα καθόλου ήλιο.
Περνούσαμε απο μια γαλάζια θάλασσα
και ο ουρανός ειχε γίνει σαν κατράμι
μα οι ναυαγοί δεν φοβηθήκανε
του ουρανού το χαλί.
                                 Ε. Τσ.


Ο Ναύλος
Ξεκινώ τούτο τον ναύλο με βάρδια
Θα την τελειώσω κι ας με πιάσουνε μαλάρια
Ακόμη κι αν αρχίσει ο καιρός να μπατάρει 
Θα περιμένω να 'ρθει ο άλλος να σκατζάρει
Θα αγναντεύω και τον μπούσουλα θα βλέπω
Εγώ και το μελτέμι,άλλον δεν θα επιτρέπω
Κι ενώ το Kuro Siwo θα χτυπάει την πλώρη
Εγώ θα σκέφτομαι την όμορφή σου κόρη
Αυτή την κόρη που στη σκέψη μ'έχει πεθάνει
Κι από την λύπη μου έχω γίνει σαν κατράμι
Αλλά που θα πάει θα την ξαναδώ
Έστω κι αν είναι μόνο για ένα λεπτό
                                               Θ. Α.

Μόλις κοίταξα τα μάτια σου πέθανα
Με κοίταξες και τον μπούσουλα έχασα
Κοίταξα τα γαλανά σου μάτια 
Έπεσα στο πάτωμα και έγινε χίλια κομμάτια
Θα έρθω να σε ξαναδώ
Ακόμα και στο πιο ψηλό βουνό
Να δω για άλλη μια φορά τα μαγικά σου μάτια
Και ας πέσω από κάποιο γκρεμό ξεχνώντας όλα μας τα βράδια
Δάγκωσα τη λαμαρίνα δυνατά μαζί σου
Και ας μην με άφησες να μπω μεσ'τη ζωή σου
Έρχεται το Kuro Siwo δυνατά
Καθώς με πνίγει μεσ'τα πιο βαθιά νερά

                                            Κ.Κ.

Τα βράδια είναι δύσκολα η νύχτα αγριεύει μα το μυαλό και η καρδιά σε σενα ταξιδεύει
Θαρρείς παλεύεις με τα κύμματα όταν πιάνει καταιγίδα και προσπαθείς να σωθεις με μια λαμαρίνα.
Ο μπούσουλας δείχνει πως φύγαμε από την σωστή πορεία,νιώθουμε πως θα μπαταρουμε αν πιάσει και αλλη τρικυμία.Η θάλασσα έχει διάθεση να μας καταστρέψει αλλά έμείς δεν θα την αφήσουμε να μας κυριέψει.
Πολλές είναι οι απώλειες, μεγάλες και οι λύπες
Αλλά όποιος είναι δυνατός στην ψυχή δεν σκεφτεται τις ήττες
Λίγες μέρες έμειναν για να 'ρθω κοντά σου
Πάλι θα χαθώ μεσ' την αγκαλιά σου.
                                                             Δ.Γ.


Η ξενιτια
Πήρε τo ναύλο του και ξεκίνησε
Κι η βάρδια του σκοτείνιασε
Ταξίδι στη γη του ελησμονησε
Μα το μυαλό του εσκατζαρισε
Τι κι αν προσπαθεί να μπαταρει
ο καιρος δεν λέει να κοπάσει,
κατράμι ο ουρανός με συντροφιά το κυμα
Την λαμαρίνα γδερνει με το Θεό πυξίδα.
                                                           X.N.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου